به او ...
سلام قشنگترين سرود زندگيم ...
يه شعري رو يه جايي خوندم كه مدتي خطاب به يه نفر دائم توي ذهنم تكرارش مي كنم. و حالا مي نويسم تا يادم بمونه:
بايد فراموشت كنم...چنديست تمرين مي كنم...
من مي توانم مي شود ...آرام تلقين مي كنم...
حالم ...نه اصلا خوب نيست.. تا بعد بهتر ميشود
فكري براي اين دل آرام غمگين مي كنم..
من مي پذيرم رفته اي و بر نمي گردي همين..
خود را براي درك اين صد بار تحسين مي كنم
كم كم ز يادم مي روي ... اين روزگار و رسم اوست
اين جمله را با تلخي اش صد بار تضمين مي كنم...
مطالبی دیگر از این نی نی وبلاگی


به او ...
